Over het boek

 

Een zeventienjarige jongen wordt verliefd op een meisje van zestien. Tijdens hun lange gesprekken vertelt ze hem over een door muren omsloten stad, waar haar échte ik woont.

Wanneer het meisje verdwijnt, begint voor de jongen een levenslange zoektocht naar deze ommuurde stad met eenhoorns, een bibliotheek met oude dromen, een torenklok zonder wijzers. Het lukt hem jaren later om dromenlezer te worden in deze stad en het alter ego van zijn jeugdliefde te vinden. Alleen herkent zij hem niet.

Terug in de oorspronkelijke wereld wordt hij geconfronteerd met wezensvragen over droom en werkelijkheid, zelf en schaduw, hart en wil. Kiest hij voor de werkelijke wereld of voor de stad met onvaste muren?

In zijn eerste roman in zes jaar trekt Haruki Murakami opnieuw een fonkelend universum op waarin droom en werkelijkheid, zelf en schaduw, eenzaamheid en verbinding door elkaar lopen. Hij borduurt losjes voort op een inmiddels legendarisch vroeg verhaal in zijn oeuvre, en op de droomstad uit Hard-boiled Wonderland en het einde van de wereld. Liefhebbers en nieuwe lezers zullen genieten van de ongeëvenaarde Murakami-magie. En meegesleept worden door een van de mooiste liefdesverhalen uit zijn rijke oeuvre.


 

Mijn mening

 

Al een aantal jaar ben ik enorm fan van de Japanse schrijver Haruki Murakami. Mijn favoriet is 1q84, maar ook De opwindvogelkronieken zijn heerlijke surrealistische romans waarin je verdwijnt. Wanneer iemand Murakami wil proberen, tip ik altijd Kafka op het strand, omdat het minder dik is en toch het betoverende van zijn werk heeft.

Hoe leuk was het dat mijn leesclub voorstelde om De stad en zijn onvaste muren te lezen. Ik had lang nog niet alles van hem gelezen en deze nieuwste roman stond al een tijd op mijn ereader. Ook het bericht dat de vaste vertaler Elbrich Fennema dit jaar was overleden, maakte dat ik het graag wilde lezen.

Het boek is een mooi verhaal over hoe een liefde in de tienertijd levensveranderend kan zijn. Over een droomwereld en de werkelijkheid, wanneer ben je jezelf en wanneer leef je als een schaduw.

Een boek van Murakami is altijd lastig na te vertellen. Je beleeft het mee, je ruikt het en proeft het en langzaam maar zeker ben je zelf in de droom beland. Zijn schrijfstijl is als altijd prachtig, poëtisch, maar nooit pretentieus. Het taalgebruik is nooit te moeilijk of te zwaar en ook komt er vaak de nodige humor in voor.

Verschillende elementen van zijn klassieke verhalen komen voor in het boek. Verdwenen meisjes, realiteit die tot in detail wordt verteld, tegenover eenhoorns en schaduwen die kunnen praten. En natuurlijk jazzmuziek en katten, een feest van herkenning dus.
Ik besefte eigenlijk pas later dat deze stad met onvaste muren ook al voorkwam in Hard-boiled Wonderland en het einde van de wereld, oorspronkelijk geschreven in 1985. (Als Murakami-fan vond ik het trouwens heerlijk om in de Amerikaanse tv-serie Severance parallellen met dit boek te ontdekken, maar dat terzijde.)

Toch vond ik het jammer dat in dit boek “niet zoveel gebeurde”. Omdat ik het met de leesclub las, vond ik het spannend wat ze ervan zouden vinden en las ik het een beetje met de ogen van mijn leesclubgenootjes. Om die reden had ik liever gezien dat dit boek je net zo omver zou blazen als zijn vroegere werken. Want dagelijkse sleur langzaam laten veranderen in de meest zonderlinge gebeurtenissen kan Murakami als de beste.

Maar het was heus weer genieten hoor! Het smaakt naar meer om snel weer een van de oudere romans te gaan lezen. Want ik heb ze nog lang niet allemaal gelezen. Een boek van Murakami pak je namelijk maar een keer in de zoveel tijd op.

 

De stad en zijn onvaste muren
⭐️⭐️⭐️⭐️
Prachtig verhaal over allesomvattende oude liefde.